Ceremonia ślubna w Indiach

Ceremonia zaślubin w Indiach to skomplikowane, pełne ukrytych znaczeń, sakralne wydarzenie, którego tradycja powstawała przez ponad 4 tysiące lat i przetrwała (w dużej mierze niezmieniona) do dzisiaj.

Hinduskie śluby są niezwykle wystawne i barwne, zawierają wiele ściśle określonych elementów ceremonii, od których bardzo niewiele współczesnych par decyduje się odejść. Nadal ponad 90% małżeństw to związki aranżowane przez rodziny, a jeśli zdarzy się, że młodzi znają się wcześniej i zakochają się w sobie, to takie małżeństwo musi zostać wpierw zaakceptowane przez ich rodziców.

Tradycyjnie, każdy ślub poprzedzany jest wielodniowymi naradami rodowymi, stawianiem wróżb i horoskopów, a także dokładnym sprawdzeniem w historiach obu rodów czy między młodymi nie ma pokrewieństwa (do czwartego, lub dziesiątego pokolenia wstecz, w zależności od kasty przyszłych małżonków). Dopiero kiedy nie dopatrzono się żadnych przeciwwskazań, a wróżby wypadły pomyślnie, Pan Młody składał tzw. stridhana – osobisty majątek, zagwarantowany przyszłej małżonce, który przechodził na jej wyłączną własność i nie mógł jej zostać odebrany nawet w przypadku rozpadu małżeństwa. Ze swej rodzina Panny Młodej miała obowiązek zapewnić córce odpowiedni posag, a także opłacić organizację ceremonii zaślubin. Wiązało się to z przejściem Panny Młodej z utrzymania rodziców na utrzymanie Pana Młodego i jego rodziny, a niedotrzymanie tego zobowiązania w skrajnych przypadkach mogło doprowadzić do wypędzenia, tortur, a nawet zabijania żon. Właśnie z tego powodu w 1961 roku prawo stanowe zakazało obowiązku wnoszenia posagu.

Tak dawniej jak i dzisiaj, na dzień przed ślubem Panna Młoda oraz inne kobiety z jej rodziny często spotykają się i ozdabiają skórę rąk i nóg wymyślnymi i misternymi tatuażami z henny. Zmywają się one stopniowo i dosyć powoli (mogą pozostać na skórze nawet do kilku tygodni), a według wierzeń, im dużej będą schodzić, tym lepiej młoda mężatka będzie traktowana przez teściów.

Rano w dniu ślubu Panna Młoda i Pan Młody w swoich domach powinni poddać się rytualnej, oczyszczającej kąpieli, a także ceremonialnemu namaszczaniu, które dodatkowo zmiękcza skórę i przepięknie ją aromatyzuje. Jeszcze przed kąpielą na ciało kobiety jej rodzina oraz najbliżsi krewni nakładają vatna lub uptan - pastę ze proszkowanej kurkumy i oleju musztardowego, która ma także moc oczyszczającą. Po kąpieli oboje młodych ma ciała namaszczane kurkumą, pastą z drzewa sandałowego i aromatycznymi olejkami, stare ubrania Panny Młodej rozdawane są ubogim, a ona sama przyodziewana jest przez matkę, krewnych i przyjaciół w uroczysty strój (może ona założyć sari lub lehenga w tradycyjnych kolorach, jak czerwony, pomarańczowy lub różowy) i tradycyjną, złotą biżuterię. Pan Młody z kolei może być do ślubu ubrany w kafni (długą koszulę do kolan) i pijama (spodnie) lub dhoti, a także turban. W ostatnich czasach coraz bardziej popularne stają się bardziej liberalne stroje – przynajmniej w przypadku Pana Młodego.
Sam ślub powinien być zorganizowany na wolnym powietrzu, pod specjalnie przygotowanym do tego celu baldachimem, do którego wszyscy goście obowiązkowo wkraczają boso. Ceremonię rozpoczyna uroczysty przyjazd na miejsce rodziny i znajomych Pana Młodego, gdzie Pan Młody witany jest oficjalnie przez matkę Panny Młodej i prowadzony przez jej rodzinę do ołtarza ślubnego, gdzie oczekuje za białą zasłoną na przybycie przyszłej małżonki. Ta część uroczystości nosi nazwę var agaman.
Kolejnym etapem zaślubin jest przyjazd Panny Młodej. Jej rodzina ze strony matki prowadzi ją do ołtarza przy wtórze głośno śpiewanych mantr, mających wyprosić błogosławieństwo bogów.

Przez część zaślubin para siedzi oddzielona od siebie zasłoną, która podczas recytowanych modlitw hinduskiego kapłana bramina jest powoli odsłaniana. Po całkowitym odsłonięciu zasłony, symbolizującej usunięcie barier na wspólnej drodze życia, następuje modlitwa do Ganeshy (ganesh puja), z prośbą o błogosławieństwo, sukces i szczęście dla młodej pary.  Potem para wymienia kwietne girlandy, które symbolizują zjednoczenie ich serc, umysłów i dusz.

Podczas ceremonii świętego węzła (var mala) kapłan recytuje mantry nad trzymaną w dłoniach pętlą z białych nici, energetyzując ją duchowo i sprowadzając błogosławieństwo. Pętla ta jest potem zakładana na ramiona Młodej Pary, symbolizując związek na całe życie.

Następnym krokiem jest vastra ganthi - czyli zawiązanie węzła – część uroczystości symbolizująca jedność Młodej Pary. Podczas tego etapu ślubu wiąże się węzeł między szarfą Panny Młodej a kawałkiem stroju Pana Młodego,  ponownie ceremonialnie łącząc ich ze sobą.

W dalszej części ceremonii Panna Młoda jest symbolicznie przekazywana przez ojca w ręce Pana Młodego. Dzieje się to w momencie gdy bramin umieszcza prawą dłoń narzeczonej na prawej dłoni mężczyzny, śpiewając mantry, które mają zapewnić im długie i szczęśliwe życie w małżeństwie (hasta melap & kanyadaan). Potem Pan Młody składa przyrzeczenie uczciwości w pobożności, bogactwie i radości.

Jednym z najważniejszych etapów zaślubin jest sapta padi (siedem kroków). Panna Młoda składa ofiarę wsypując do rozpalonego pośrodku namiotu ognia ziarenka ryżu, po czym wraz z wspartym na jej ramieniu Panem Młodym okrąża ogień. Każdy krok jaki wspólnie pokonują symbolizuje pewien element ich związku (wspólną radość, smutek itp.) – jest to zarazem pierwsze siedem kroków ich wspólnego małżeństwa. Młodzi okrążają ognisko cztery razy – pierwsze trzy razy prowadzi Panna Młoda, potem prowadzenie przejmuje Pan Młody. Po zakończeniu każdego okrążenia Panna Młoda wrzuca do ognia ziarna ryżu.

Ceremonię kończy uroczyste błogosławieństwo (swasti vachan) a także pożegnanie Panny Młodej ze swoimi rodzicami i dotychczasową rodziną (vidaii). Ten moment zaślubin bywa najbardziej poruszający emocjonalnie, kiedy z jednej strony wszyscy pełni są radości, a z drugiej – mają łzy w oczach. Następnie - już oficjalnie zaślubiona Młoda Para wrzuca na szczęście do ogniska ziarna ryżu i składa ukłon wszystkim gościom, począwszy od najstarszych.

 

Aleksandra Cyndler

e-narzeczeni.pl

---

Powrót